„O miłości i makaronach”

„Nigdy nie pozwól sobie wmówić, kogo masz kochać i kogo nienawidzić. Zawsze ci źle doradzą.” – tak mawiała babcia Tommaso, najmłodszego syna właściciela fabryki makaronu w Apulli we Włoszech, który teraz wraca do domu z Rzymu. Wraca, by stanąć twarzą w twarz ze swoją rodziną i w końcu wyznać, kim jest naprawdę. I kogo kocha.

Kiedy Tommaso, czasie uroczystej kolacji, będzie chciał zdradzić swoje homoseksualne upodobania, ubiegnie go brat, który wyzna własne sekrety. Ojciec wyrzuca Antonia z domu, z rodziny i z fabryki, po czym doznaje zawału. Tommaso przejmuje rodzinny interes, ale nie ma do niego serca. Brakuje mu przyjaciół i życia w Rzymie. Jak jednak mógłby ryzykować pogorszenie stanu zdrowia ojca? Niespodziewana wizyta przyjaciół zagrozi rodzinnym wstydliwym tajemnicom…

NAGRODY m.in.:

2010 – Włoska Akademia Filmowa – zdobywca 2 nagród w kategoriach: Najlepsza aktorka drugoplanowa i Najlepszy aktor drugoplanowy
2010 – Włoska Akademia Filmowa – nominowany w 9 kategoriach: Najlepszy film, Najlepszy reżyser, Najlepsza aktorka drugoplanowa, Najlepsza piosenka (nominowana Patty Pravo za piosenkę "Sogno") , Najlepsze zdjęcia, Najlepszy producent, Najlepszy scenariusz.

FERZAN OZPETEK – WYWIAD Z REŻYSEREM

„Mine Vaganti. O miłości i makaronach” przedstawia członków dużej, żywiołowej i czułej rodziny, która na swój sposób jest zjednoczona. Są to tak zwane „rodziny Ozpetkowskie", które spotykał Pan mieszkając w dzielnicy Ostiense w Rzymie. W tym filmie akcja została przeniesiona na południe Włoch, do miasta Lecce w Saleto, w Apulii. Dlaczego zdecydował się Pan na tę zmianę?

Mam tradycyjną wizję rodziny. W tym filmie chciałem opowiedzieć o mocy relacji między ojcem, matką i dziećmi. Chciałem też rozważyć te silne relacje, które wykraczają poza więzi rodzinne. Wybrałem Lecce, ponieważ gdy po raz pierwszy, osiem lat temu, odwiedziłem to miasto, zakochałem się w nim. Chciałem nakręcić film na południu Włoch, z jego specyfiką, klasyczną architekturą i tradycją. Cudowna atmosfera Lecce wynika z piękna architektury, krajobrazu i doskonałego jedzenia, tych wielu rzeczy, które sprawiły, że chciałem tam nakręcić jeden z moich filmów. Rezultat był zdumiewający.

Komedia obyczajowa rodziny Cantone, z ich hipokryzją, gierkami i żalem przypomina ostre i gorzkie dzieła takich reżyserów jak Monicelli i Germi. Czy to świadome nawiązanie, czy po prostu zwykły zbieg okoliczności?

Po premierze filmu wymieniono nazwiska tych reżyserów, oraz Petriego. Dla mnie to oczywiście wielki zaszczyt, że jestem łączony z nazwiskami takich twórców, ale szczerze mówiąc czuję się nieco zakłopotany. Ewentualne podobieństwa są niezamierzone, nie byłem ich świadomy, gdy kręciłem ten film.

Dwa miesiące temu w czasie wywiadu telewizyjnego Madonna nazwała Ferzana Ozpetka geniuszem. Wydaje się to dobrym punktem wyjścia do rozmowy na temat muzyki z tego filmu, która wykorzystuję pełne namiętności pieśni, taneczne motywy i akcenty muzyki ludowej. Jak pracował pan z autorami tekstów i kompozytorami?

Kiedy poznałem opinię Madonny, byłem bardzo szczęśliwy i dumny, ale udawałem obojętność, jakby to nie miało dla mnie w ogóle znaczenia. Wybierałem do filmu te piosenki, które kocham i które towarzyszyły mi w różnych okresach życia. Ścieżkę dźwiękową skomponował Pasquale Catalano, który w moim przekonaniu jest wielkim muzykiem.

FERZAN OZPETEK

Reżyser i scenarzysta. Urodził się w Stambule w 1959 roku. W 1976 Ferzan Ozpetek przeniósł się do Włoch. W 1982 roku rozpoczął karierę jako asystent reżysera. Przez następne piętnaście lat współpracował z takimi reżyserami jak Troisi, Ponzi, Tognazzi, Bava, Nuti, Citti, Veronesi i Marco Risi. Jego debiutem reżyserskim był „Hamam” z 1996. Jego najnowszy film „Mine Vaganti. O miłości i makaronach” miał premierę na festiwalu w Berlinie w 2010.

Filmografia:

2010: Mine Vaganti. O miłości i makaronach.
2008: Giorno perfetto
2007: Saturno contro. Pod dobrą gwiazdą (Saturno contro)
2005: Święte serce (Cuore sacro)
2003: Okna (Finestra di fronte)
2001: On, ona i on (Fate ignoranti)
1999: Noc w haremie (Harem suaré)